Written by: Zygmunt Dzięgielewski

Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni, występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.

Pomiar wektora prędkości bezwzględnej oraz wektora
grawitacji w przestrzeni Osobliwości (4D)

2025

Abstrakt

Niniejsza praca przedstawia nową, kompleksową teorię fizyczną – Teorię Fizyki Realnej (TFR), jako wynik odkrycia, że przestrzeń próżni nie jest przestrzenią pustą, jeżeli w próżni przenoszone są interakcje i występuje w niej zjawisko Dopplera.
Na tej podstawie, realną stała się budowa urządzenia pomiarowego Interferometru-Skanera ZDIS, przeznaczonego do pomiaru wektora prędkości i grawitacji w przestrzeni Próżni – Osobliwości.

TFR zakłada istnienie fundamentalnego transparentnego ośrodka materialnego, określanego jako Osobliwość (4D), utworzonego z cząstek – Duonów, tworzących ciecz kwantową w skali Plancka, stanowiącą absolutny układ odniesienia i czwarty wymiar geometryczny (4D) barionowego Wszechświata (3D).

TFR redefiniuje kluczowe pojęcia fizyczne, takie jak materia, masa, energia, czas i pole. W ramach Osobliwości (4D) wyodrębnione zostały dwie podprzestrzenie:

Ciemna Materia (4D₁), będąca nośnikiem oddziaływań grawitacyjnych,
Eter (4D₂), będący nośnikiem oddziaływań elektromagnetycznych.

Foton i neutrino są interpretowane jako kwanty energii fal w podprzestrzeniach Osobliwości, a nie jako cząstki Modelu Standardowego.

Kluczowym elementem tej pracy jest nowa interpretacja eksperymentu Hafele-Keatinga, potwierdzającego istnienie Osobliwości jako przestrzeni materialnej, stanowiącej układ odniesienia, w którym prędkość światła *c* jest prędkością bezwzględną. Eksperyment ten posłużył również do wyznaczenia prędkości powierzchni Ziemi w przestrzeni Osobliwości.

Praca wprowadza koncepcję ZD Interferometru-Skanera (ZDIS) – nowatorskiego urządzenia przeznaczonego do pomiaru wektora prędkości bezwzględnej i wektora grawitacji w przestrzeni Osobliwości. Urządzenie autonomicznej nawigacji dostarcza absolutnych danych o prędkości i orientacji, niezależnych od warunków atmosferycznych i zewnętrznych sygnałów takich jak GNSS.

TFR proponuje unifikację zjawisk fizycznych, oferując nowe spojrzenie na grawitację, elektromagnetyzm, splątanie kwantowe i naturę czasu, postulując możliwość klonowania czasu referencyjnego Newtona.

Słowa kluczowe: ZDIS, Teoria Fizyki Realnej, Osobliwość, Masa, Materia, Ciemna Materia, Ciemna Energia, Grawitacja, Eter, Foton, Neutrino, Prędkość Bezwzględna, Czas Newtona, Czas Einsteina, Dylatacja Czasu, Klonowanie Czasu, Splątanie Kwantowe, Eksperyment Hafele-Keatinga, ZDIS.

Wstęp

Niniejsza praca przedstawia Teorię Fizyki Realnej (TFR) i jej praktyczne zastosowanie: Interferometr-Skaner ZD (ZDIS)

Precyzyjne określanie pozycji i prędkości jest fundamentem współczesnej nawigacji – od zastosowań lądowych i morskich po eksplorację kosmosu. Współczesne systemy, takie jak Globalne Satelitarne Systemy Nawigacyjne (GNSS), zapewniają niezrównaną dokładność, ale posiadają wewnętrzne słabości, w tym możliwość zakłócenia sygnału, zagłuszania i zależność od zewnętrznej infrastruktury. Ta zależność podkreśla krytyczną potrzebę autonomicznych, samowystarczalnych systemów nawigacyjnych, zdolnych do dostarczania absolutnych pomiarów prędkości i pola grawitacyjnego.

Od ponad stu lat, od przełomowych eksperymentów Michelsona-Morleya, które ze względu na zastosowaną metodę i niewystarczającą precyzję, nie mogły dostarczyć pozytywnego wyniku, to jednak poszukiwanie sposobu pomiaru absolutnego ruchu w przestrzeni, stanowi centralne wyzwanie w fizyce, mające głębokie implikacje dla nawigacji. Konwencjonalne podejścia opierają się na ramach teorii względności Einsteina, która postuluje nieistnienie uprzywilejowanego układu odniesienia. Jednak alternatywna interpretacja dowodów eksperymentalnych, takich jak eksperyment Hafele-Keating, sugeruje istnienie materialnego medium – fundamentalnego układu odniesienia.

Szczególna Teoria Względności Alberta Einsteina, z początku XX wieku, została oparta na dwóch następujących postulatach:

Zasadzie względności
Zasadzie głoszącej, że prawa fizyki są jednakowe we wszystkich układach inercjalnych i są obowiązujące dla wszystkich praw, zarówno mechaniki, jak i termodynamiki.
Niezmienności prędkości światła
Prędkość światła w próżni, jest taka sama dla wszystkich obserwatorów, taka sama we wszystkich kierunkach i nie zależy od prędkości źródła światła.

Z postulatów wynika, że:

Światło nie należy do żadnego z układów inercjalnych, żadnego z Obserwatorów we Wszechświecie (3D).
Światło nie należy do przestrzeni Wszechświata (3D).
Światło nie należy do układu inercjalnego jego źródła (3D).
Światło należy do przestrzeni, w której zachodzi jego propagacja.
Światło należy do przestrzeni Próżni (Osobliwości – 4D), która wypełnia całą przestrzeń Wszechświata, łącznie z jego materią barionową.
Osobliwość stanowi czwarty wymiar (4D) trójwymiarowego Wszechświata (3D), w którym zachodzą wszystkie zjawiska fizyczne oraz interakcje.

Z uwagi na powyższe, zostały postawione następujące postulaty:

Zasada względności (Alberta Einsteina)
Zasada głosząca, że prawa fizyki są jednakowe we wszystkich układach inercjalnych i są obowiązujące dla wszystkich praw, zarówno mechaniki, jak i termodynamiki.
Zasada materialności przestrzeni:
Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni występuje jakakolwiek wielkość fizyczna, to przestrzeń ta nie jest przestrzenią pustą – jest ośrodkiem materialnym.
Zasady propagacji fali:
- Prędkość propagacji fali w jednorodnym nośniku fali, jest taka sama dla wszystkich kierunków i jest niezależna od prędkości jej źródła w tym nośniku.
- Nośnik fali determinuje prędkość propagacji fali.

Analizując powyższe postulaty nasuwa się wniosek, że wykorzystując odpowiednią technikę laserową, można zbudować urządzenie pomiarowe, mierzące wektor prędkości bezwzględnej i wektor grawitacji w przestrzeni Próżni (4D).
Takie urządzenie (3D), z zastosowaniem Obserwatora Mobilnego (3D), otrzymało nazwę: „ZD Interferometr-Skaner (ZDIS)”. W tym urządzeniu Obserwator Mobilny (3D) może obserwować falę interferencyjną (4D) jako falę stojącą i zmierzyć jej długość bezpośrednio w przestrzeni Osobliwości (4D).

TFR postuluje, że Próżnia nie jest pusta, lecz jest materialnym medium, zwanym Osobliwością (4D). Medium to składa się z kwantowej cieczy w skali Plancka i działa jako absolutny układ odniesienia, stanowiąc czwarty wymiar przestrzenny (4D), w którym zanurzony jest trójwymiarowy Wszechświat (3D). W tym medium (Osobliwości), rozróżniono dwie podprzestrzenie: podprzestrzeń grawitacyjną (Ciemną Materię) i podprzestrzeń elektromagnetyczną (Eter).

Niniejsza praca ma na celu połączenie fundamentu teoretycznego z praktycznym instrumentem, proponując ścieżkę ku nowej klasie technologii nawigacyjnej. Taka technologia mogłaby potencjalnie działać niezależnie od GNSS, oferując odporną i absolutną metodę określania wektora stanu statku w dowolnym środowisku, rozwiązując tym samym fundamentalne ograniczenie w dziedzinie nawigacji.

ZDIS to nowatorskie urządzenie pomiarowe zaprojektowane do bezpośredniego pomiaru wektora prędkości absolutnej i lokalnego wektora grawitacji w przestrzeni Osobliwości. Wykorzystując zasadę działania Mobilnego Obserwatora i mierząc właściwości wygenerowanej stojącej fali interferencyjnej, ZDIS umożliwia określenie ruchu absolutnego w stosunku do prędkości światła, bez odniesień zewnętrznych. Metodologia ta reprezentuje zmianę paradygmatu względem obecnych,, bezwładnościowych systemów nawigacyjnych.

ZD Interferometr-Skaner (ZDIS)Pomiar wektorów prędkości i grawitacji w przestrzeni Osobliwości (4D)
Wprowadzenie
ZD Interferometr Skaner, jest urządzeniem pomiarowym (3D), przeznaczonym do pomiaru wektorów prędkości i grawitacji w przestrzeni Osobliwości (4D).
Dotychczasowe próby pomiaru prędkości absolutnej we Wszechświecie, zainicjowane eksperymentami przeprowadzonymi w latach 80. XIX wieku przez Michelsona i Morleya, zakończyły się niepowodzeniem, ponieważ zastosowane wówczas metody pomiarowe i urządzenia, wykorzystujące Nieruchomego Obserwatora (SO), nie mogły dostarczyć oczekiwanych rezultatów.
Fale świetlne należące do ich przestrzeni propagacji, Osobliwości (4D), emitowane przez źródło F₀ (3D), w chwili emisji nie należą już do jego inercjalnego układu (3D), lecz do układu nośnika (4D), czyli elektromagnetycznej podprzestrzeni Osobliwości (4D₂) – czwartego wymiaru geometrycznego Wszechświata (3D).
Aby zmierzyć prędkość („v”) w przestrzeni Osobliwości (4D), z systemu urządzenia pomiarowego (3D), do pomiaru konieczne jest użycie Mobilnego Obserwatora (MO), który obserwując falę interferencyjną λᵢ(4D), generowaną przez system pomiarowy, będzie postrzegał ją jako falę stojącą i poprzez skanowanie, będzie mógł ze swojego systemu (3D), bezpośrednio zmierzyć jej długość w przestrzeni Osobliwości (4D).
1. Metoda pomiaru
  Metoda pomiaru wektora prędkości w przestrzeni jest metodą uniwersalną, stosowalną w przestrzeni gazowej, ciekłej lub Osobliwości, dla prędkości niższych niż prędkość propagacji fali w tych przestrzeniach. Metoda polega na pomiarze wielkości (długości) fizycznego zjawiska interferencji koherentnych fal, emitowanych z jednego źródła, następnie rozdzielonych i skierowanych przeciwnie do siebie, podobnie jak w żyroskopie Sagnaca, powodując powstanie fali interferencyjnej λᵢw przestrzeni.
  Długość fali interferencyjnej λᵢ zależna jest od prędkości „v” źródła F₀ koherentnych fal w przestrzeni. Właściwość ta wykorzystana została w urządzeniu pomiarowym ZDIS do pomiaru wielkości wektora prędkości absolutnej i wektora grawitacji w przestrzeni Osobliwości.
2. Zasada działania ZDIS
  Urządzenie pomiarowe ZDIS dokonuje pomiaru prędkości *v* w przestrzeni, za pomocą pomiaru długości stojącej fali interferencyjnej świetlnej *λ_i*, wywołanej przez to urządzenie, wykorzystujące podwójny efekt Dopplera oraz otwarty układ optyczny, w odróżnieniu od układu zamkniętego, jaki stosowany jest w żyroskopie Sagnaca.

Zastosowanie

Astronautyka,
Badania przestrzeni kosmicznej i okołoziemskiej,
Geodezja satelitarna,
Lotnictwo,
Szybkie pojazdy naziemne,
Budowa zegarów referencyjnych i klonowanie czasu.

Pomiar prędkości w przestrzeni Osobliwości
W celu dokonania pomiaru prędkości (v) w przestrzeni Osobliwości (4D), z układu pomiarowego (3D), do pomiaru należy użyć Mobilnego Obserwatora (MO), który obserwując wytworzoną przez układ pomiarowy falę interferencyjną l_i (4D), będzie postrzegał ją jako falę stojącą. Wtedy przy pomocy skanowania, Mobilny Obserwator (MO), ze swojego układu (3D), będzie mógł zmierzyć ją bezpośrednio w przestrzeni Osobliwości (4D),

Rys. 1. Schemat propagacji koherentnych fal elektromagnetycznych wyemitowanych z jednego źródła F₀ (3D), poruszającego się w przestrzeni Osobliwości (4D) z prędkością .

Rys. 2. Interferencja koherentnych fal elektromagnetycznych (4D), wyemitowanych z koherentnych źródeł F₁ i F₂ (3D) i poruszających się z prędkością w przestrzeni Osobliwości (4D).

Obliczenie długości fali interferencyjnej

Schemat ideowy (Rys. 3.)

Tezy

Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.
Oddziaływania zachodzą tylko w przestrzeni materialnej
Grawitacja jest wzajemnym odziaływaniem mas w przestrzeni grawitacyjnej.
Grawitacja zachodzi tylko w przestrzeni grawitacyjnej Eteru.
Oddziaływania elektromagnetyczne zachodzą tylko w przestrzeni elektromagnetycznej Eteru.
Masa materii atomowej jest ładunkiem grawitacji w przestrzeni grawitacyjnej, podobnie jak ładunek elektryczny w przestrzeni elektromagnetycznej.
Splątanie kwantowe jest zainicjowanym i nieseparowalnym sprzężeniem kwantów materii atomowej materią eteru.
Cząstka materii atomowej nie jest falą – może być źródłem fali.
Cząstki kolidują, fale interferują.
Prędkość cząstki może przybierać dowolne wartości.
Prędkość fali określa nośnik fali.
Fala jest energią nośnika fali.
Fala elektromagnetyczna jest energią elektromagnetycznego nośnika Eteru.
Fala grawitacyjna jest energią grawitacyjnego nośnika Eteru.
Fale elektromagnetyczne i grawitacyjne, są efektem modulacji pól elektromagnetycznych i grawitacyjnych, w przestrzeni Eteru.
Foton jest kwantem energii fali elektromagnetycznej.
Foton nie należy do materii atomowej i nie jest jej cząstką podstawową.
Foton należy do materii eteru.
Eter jest materialnym nośnikiem oddziaływań we Wszechświecie.
Eter jest zimną transparentną (“ciemną”) materią, wypełniającą całą przestrzeń Wszechświata, łącznie z jego materią atomową.
Eter posiada stan skupienia cieczy kwantowej, kwantów na poziomie wielkości Plancka (10^-33m).
Eter nie jest statyczny.
Eter podlega grawitacji.
Eter podlega prawom przepływu.
Eter tworzy przestrzeń Wszechświata i wyznacza jego granice.
Eter przenika materię atomową i materia atomowa przenika eter.
Eter jest nośnikiem odziaływań elektromagnetycznych.
Eter jest nośnikiem oddziaływań grawitacyjnych.
Eter jest środowiskiem mechaniki kwantowej.
Eter jest sprzęgłem splątań kwantowych.
Eter jest nośnikiem fal i pól elektromagnetycznych.
Eter jest nośnikiem fal i pól grawitacyjnych.
Eter jest nośnikiem elektromagnetycznego tła (2,725^oK).
Eter posiada temperaturę tła.
Fale grawitacyjne są potwierdzeniem istnienia materialnego Eteru.

Definicje

Materialność przestrzeni
Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.
Materialność Eteru
Zgodnie z definicją materialności przestrzeni, Eter stanowi przestrzeń materialną, w której występuje mierzalna prędkość rozchodzenia się fal elektromagnetycznych c.
Prędkość światła
Prędkość światła c jest prędkością propagacji fal elektromagnetycznych w przestrzeni Eteru.
Przestrzeń
Przestrzeń, w naturalny sposób postrzegana przez człowieka, to trójwymiarowa przestrzeń euklidesowa z czwartym wymiarem czasu (4D).
Przestrzeń może występować jako:
- Przestrzeń pusta
  Przestrzeń pusta to przestrzeń, w której nie występują żadne wielkości fizyczne.
  Przenikalność przestrzeni pustej wynosi: ε= 0
- Przestrzeń nierelatywna
  Przestrzeń nierelatywna, to przesrzeń, w której znajdujące się tam obiekty, nie posiadają żadnych wzajemnych oddziaływań a przestrzeń pomiędzy obiektami jest przestrzenią pustą.
  W przestrzeni nierelatywnej, każdy znajdujący się tam obiekt stanowi własną odrębną przestrzeń.
- Przestrzeń relatywna
  Przestrzeń relatywna to przestrzeń, w której znajdujące się tam obiekty, posiadają wzajemne oddziaływania.
  Przestrzeń relatywna wypełniona jest, co najmniej jednym, materialnym nośnikiem oddziaływań.
  W przestrzeni relatywistycznej występują mierzalne wielkości fizyczne.
  Przenikalność przestrzeni relatywistycznej wynosi ε > 0
- Przestrzeń realna
  Przestrzeń realna, to przestrzeń relatywna z czwartym wymiarem czasu obiektywnego (4Dr).
Wszechświat
Wszechświat jest przestrzenią relatywną, w której nośnikiem oddziaływań jest eter.
Przestrzeń Wszechświata
Przestrzeń Wszechświata tworzą co najmniej dwie sprzężone przestrzenie:
- Przestrzeń elektromagnetyczna.
- Przestrzeń grawitacyjna.
- ? – przestrzeń czasu.
Materia Wszechświata
Materia Wszechświata składa się z co najmniej dwóch rodzai materii, wypełniających całą przestrzeń Wszechświata:
- Materii twardej – atomowej,
  gdzie najmniejsza cząstka, elektron, to nie tylko ładunek elektryczny, ale również “olbrzymia” konstelacja (10¹⁴ wiekości Plancka).
- Materii miękkiej – eteru
Próżnia
Próżnia jest przestrzenią eteru wolną od materii atomowej.
Eter
Eter jest zimną i transparentną (“ciemną”) materią, wypełniającą całą przestrzeń Wszechświata, łącznie z jego materią atomową.
- Eter posiada stan skupienia cieczy kwantowej, kwantów na poziomie wielkości Plancka (10^-33m).
- Eter nie jest statycznym.
- Eter podlega grawitacji i prawom przepływu.
- Eter tworzy „atmosferę” Wszechświata i wyznacza jego granice.
- Eter przenika materię atomową i materia atomowa przenika eter.
- Eter jest nośnikiem odziaływań.
- Eter jest środowiskiem mechaniki kwantowej.
- Eter jest sprzęgłem splątań kwantowych.
- Eter jest nośnikiem fal i pól elektromagnetycznych.
- Eter jest nośnikiem fal i pól grawitacyjnych.
- Eter jest nośnikiem elektromagnetycznego tła (2.725^oK).
- Eter nie posiada własnej temperatury.
Pole
Uporządkowanie nośnika oddziaływań tworzy pole.
- W przestrzeni eteru występują trzy rodzaje pól:
  - elektryczne
  - magnetyczne
  - grawitacyjne
- Pola elektryczne występują, jako pola statyczne lub dynamiczne.
- Pola magnetyczne, będące efektem dynamiki pól elektrycznych, występują jako dynamiczne lub stałe.
- Pole jest falą o częstotliwości f = 0.
Przenikalność pola
Przenikalność pola jest zdolnością rozprzestrzeniania się pola w przestrzeni materialnej.
- Przenikalność przestrzeni pustej ε = 0
- Przenikalność przestrzeni relatywnej ε > 0
Oddziaływania
- Oddziaływania elektromagnetyczne i grawitacyjne przenoszone są w postaci fal i pól z prędkością C.
- Oddziaływania w przestrzeni relatywnej można podzielić na dwa rodzaje:
  - oddziaływania mocne – elektromagnetyczne
  - słabe – grawitacyjne.
- Na poziomie jądra atomowego istnieją oddziaływania:
  - silne – działające na kwarki
  - słabe – działające na kwarki i na leptony.
Stan splątany
Stan jest splątany jeżeli nie jest separowalny.
Splątanie kwantowe
Splątanie kwantowe jest zainicjowanym i nieseparowalnym sprzężeniem kwantów materii atomowej materią eteru.
Splątania kwantowe można podzielić na splątania elektromagnetyczne i grawitacyjne.
- W przypadku splątań kwantowych, przy których nie występują fale elektromagnetyczne ani grawitacyjne, nie istnieje ograniczenie prędkości oddziaływań wielkością C.
- Oddziaływania splątań mogą przenosić się z prędkościami wielokrotnie większymi od C.
- Splątania kwantowe nie przenoszą masy, energii, ani informacji o lokalizacji sprzężonych kwantów.
- Splątania kwantowe przenoszą informacje o rodzaju i wzajemnej orientacji sprzężonych obiektów kwantowych.
- Napięcia elektrostatyczne są najprostrzym przykładem elektromagnetycznych splątań kwantowych .

Czas
Czas jest wielkością skalarną dodatnią określoną przez człowieka, w celu chronologicznego uporządkowania zdarzeń zachodzących we Wszechświecie.
- Czas jest nieskoczenie ciągłym.
- Odmierzanie czasu jest dyskretne
- Czas jest obiektywnym, jeżeli odmierzanie czasu nie zależy od czynników zewnętrznych.
- Czas jest subiektywnym, jeżeli na odmierzanie czasu mają wpływ czynniki zewnętrzne.
Energia
Energia jest zdolnością do wykonania pracy.
Fala elektromagnetyczna
Fala elektromagnetyczna jest rezultatem modulacji elektromagnetycznego nośnika eteru.
- Fale elektromagnetyczne występują jako ciągłe, impulsowe lub skwantyfikowane.
- Fale elektromagnetyczne rozchodzą się w eterze (próżni) z prędkością C.
- Energia kwantowej fali elektromagnetycznej, w ciągu 1s wynosi:
  E = h * f [J]
  Gdzie: f – częstotliwość oscylacji; h – stała Plancka
Deony i Duony
Deony i duony, to hipotetyczne cząstki materii o wielkościach na poziomie wielkości Plancka, wydedukowane przez polskiego fizyka Marka Matejeskiego, będące interesującą koncepcją, odnośnie budowy materii eteru.
Foton pierwotny
Przyjmując hipotezę deonu Marka Matejeskiego, określić można foton, jako kwantowe wirujące pole elektromagnetyczne, wywołane ruchem obrotowym deonu, o energii obrotu równej stałej Plancka h, niezbędnej do wzbudzenia tego pola.
h = 6,626 069 57(29)·10^–34J,
- Występujące w przyrodzie fotony świetlne i cieplne, najczęściej są efektem impulsowej modulacji elekromagnetycznego nośnika eteru.
- Fotony, między sobą, różnią się tylko momentem pędu.
Światło
- Światło jest efektem wizualnym bezpośredniego oddziaływania fal elektromagnetycznych (świetlnych) na receptory oczne.
Fale świetlne
- Fale świetlne będące falami elektromagnetycznymi, podobnie jak inne fale elektromagnetyczne, ze względu na transparentność ich nośnika nie są widoczne – z wyjątkiem tych, padających na siatkówkę oka.
Grawitacja
Grawitacja jest wzajemnym odziaływaniem mas w przestrzeni grawitacyjnej.
- Grawitacja występuje tylko przestrzeni grawitacyjnej.
- Istnienie pola grawitacyjnego jest potwierdzeniem materialności eteru.
- Natężenie pola grawitacji jest rezultatem interferencji pól grawitacyjnych, tworzonych przez masy obiektów w przestrzeni grawitacyjnej.
- Nanatężenie pola grawitacji w przestrzeni grawitacyjnej jest odpowiednikiem natężenie pola elektrycznego w przestrzeni elektromagnetycznej.
- Natężenie pola grawitacyjnego mając wpływ na środowisko eteru, pośrednio wpływa na propagację fal elektromagnetycznych.
- Grawitacja jest oddziaływaniem słabym
Fale grawitacyjne
Fale grawitacyjne są efektem modulacji pola grawitacyjnego – ruchem mas w przestrzeni grawitacyjnej.
Istnienie fal grawitacyjnych jest potwierdzeniem istnienia materialnego eteru!
Masa
Masa materii atomowej jest ładunkiem grawitacji w przestrzeni grawitacyjnej – podobnie jak ładunek elektryczny w przestrzeni elektromagnetycznej.
Na poziomie jądra atomowego, masy mogą tworzyć splątania grawitacyjne.
Cząstka Higgs’a
- Cząstka Higgs’a, będąca cząstką jądra atomowego o dominującej w nim masie, może tworzyć kwantowe splątania grawitacyjne – podobnie jak tworzone są splątania elektromagnetyczne.
- Cząstka Higgs’a może być przejściową formę materii pomiędzy materią atomową a materią eteru.

Obiektywny Czas Uniwersalny

Pojęciowego określenia czasu uniwersalnego dokonał Izaak Newton i określił go, jako: uniwersalny i wszechobejmujący, płynący w jednostajnym tempie, będący absolutnym i obiektywnie jednakowym w całym Wszechświecie.

Jeżeli mamy trzy sprzężone wielkości fizyczne, to znając wartości dwóch, można wyznaczyć trzecią. Jeżeli dwie z nich są stałe to trzecia też jest stała.
Np:

Gdzie: t_c – czas ; L – droga; C – prędkość rozchodzenia się fal elektromagnetycznych w Eterze.

Formuła ta obowiązująca w całej przestrzeni Wszechświata, ale nie koniecznie w miejscach ekstremalnych, gdzie grawitacja może mieć wpływ na niejednorodność przestrzeni Eteru – czarne dziury.
Z formuły wynika, że:

Swiatło rozchodzące się ze stałą prędkością C, pokonuje stałą odległość L, w stałym czasie t_{c .}

Definicja Obiektywnego Czasu Uniwersalnego

Obiektywny Czas Uniwersalny, to czas w jakim światło o prędkości C, w płaszczyźnie prostopadłej do wektora ruchu w eterze, pokonuje odległość równą długości wzorca L.

Obiektywny Czas Uniwersalny (t_c ) określają dwie stałe :

długość fizycznego wzorca L
- 1 metr – jednostka podstawowa długości w układach: SI, MKS, MKSA, MTS, oznaczenie m. Metr został zdefiniowany 26 marca 1791roku we Francji, w celu ujednolicenia
- XI Generalna Konferencja Miar (1960) zdefiniowała 1 metr – jako długość równą 1 650 763,73 długości fali promieniowania w próżni, odpowiadającego przejściu między poziomami 2p¹⁰ a 5d⁵ atomu ⁸⁶Kr
- W myśl definicji zatwierdzonej przez XVII Generalną Konferencję Miar w1983
  1 metr – to odległość, jaką pokonuje światło w próżni w czasie 1/299 792 458 s
prędkość światła w eterze C

przyjmując długość wzorca – L = 1 m
otrzymujemy – t_c= 1/299792458 s = 3,3356409ns52 .
przyjmując – 3,335640952 ns = 1 nsc
otrzymujemy jednostkę jednej sekundy kosmicznej:

1 sc = 3,335640952 s

gdzie s – sekunda, czas równy 9 192 631 770 okresom promieniowania odpowiadającego przejściu między dwoma poziomami F = 3 i F = 4 struktury nadsubtelnej stanu podstawowego^[2] S_1/2 atomu cezu ¹³³Cs
Powyższa definicja odnosi się do atomu cezu w spoczynku w temperaturze 0 K^[3] . Definicja ta, obowiązująca od 1967 r., została ustalona przez XIII Generalną Konferencję Miar

OdmierzanieObiektywnego o Czasu Uniwersalnego (OCU)

Odmierzanie Obiektywnego Czasu Uniwersalnego może dokonywać się różnymi metodami:

metodą bezpośrednią – mierząc czas t, w jakim fala elektromagnetyczna, w płaszczyźnie czasu uniwersalnego (Vxy = 0) , pokonuje dystans L z prędkością C.
metodą pośrednią – np. przy zastosowaniu korekty czasu zegara atomowego przez pomiar wektorów prędkości i grawitacji i następnie wyliczenie dylatacji czasu.

Pomiaru wektorów prędkości i grawitacji można dokonywać metodą optyczną, która staje się jednocześnie potwierdzeniem istnienia materialnego eteru.

Pomiar prędkości względem eteru

Metoda bezpośrednia ZD – za pomocą dwóch, kocherętnych źródeł światła.

Δl = Δ

Gdzie:
V – prędkość obiektu w eterze.
Δ – odległość, jaką przebywa obiekt, podczas gdy światło przebywa drogę L.
C – prędkość światła w próżni (Eterze).
F1, F2 – koherentne źródła światła.