Written by:  Zygmunt Dzięgielewski

„Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni, występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.”

 

WSZECHŚWIAT

Interferometr ZD
Pomiar wektorów prędkości i grawitacji
Zegar Czasu Obiektywnego

 

 

 

Motto – Matematyka jest sztuką, fizyka inżynierią.


 

Wprowadzenie

Moje rozumowanie, odnośnie przestrzeni, materii i czasu, opiera się na:

  • Materialności przestrzeni
    Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni, występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.
  • Prędkości rozprzestrzeniania się fali
    Nośnik fali określa prędkość rozchodzenia się fali.

Albert Einstein swoje rozumowanie oparł na:

  • Zasadzie względności
    Zasadzie głoszącej, że prawa fizyki są jednakowe we wszystkich układach inercjalnych i są obowiązujące dla wszystkich praw, zarówno mechaniki, jak i elektrodynamiki.
  • Niezmienności prędkości światła
    Prędkość światła w próżni jest taka sama dla wszystkich obserwatorów, taka sama we wszystkich kierunkach i nie zależy od prędkości źródła światła.

Postulat niezmienności prędkości światła został oparty na doświadczeniu Michelsona-Morleya, jednak ze względu na zasadę działania układu pomiarowego, doświadczenie  mogło  potwierdzić tylko to, że światło rzeczywiście rozchodzi się jednakowo we wszystkich kierunkach, ale nie byo w stanie dostarczyć wiarygodnych  wyników ruchu układu pomiarowego względem materii eteru – wszystkie elementy układu pomiarowego znajdowały się w jednym układzie inercjalnym.
Na podstawie tego doświadczenia, wysunięto błędny wniosek, że do rozprzestrzeniania się, światło nie potrzebuje żadnego ośrodka. To uznano za pewnik i zaprzeczono istnieniu eteru, mimo oczywistej sprzeczności z pojęciem fali.

  • Nie ma fali czegoś, co nie istnieje.
  • Nie ma fali bez nośnika fali.

Rozszerzając postulaty Einsteina na wszystkie rodzaje fal, otrzymuje się postulaty:

  • Prędkość rozchodzenia się fali, w jednorodnym nośniku fali, jest taka sama dla wszystkich kierunków, taka sama dla wszystkich obserwatorów, będących w przestrzeni nośnika fali i niezależna od prędkości źródła fali. 
  • Prędkość rozchodzenia się fali określa nośnik fali.

Wyeliminowanie eteru z przestrzeni Wszechświata, z jednej strony, spowodowało negatywne konsekwencje odnośnie zrozumienia budowy materii i zjawisk zachodzących we Wszechświecie, to z drugiej, przyczyniło się do powstania Teorii Względności.

Po 100 latach istnienia Teorii Względności i rozwoju techniki, przyszedł czas, aby przywrócić eter naturze. Przywrócić go, jako środowisko odziaływań, środowisko śrmechaniki kwantowej i  środowisko splątań kwantowych.
Bez eteru nie można dogłębnie pojąć mechanki kwantowej ani mechanizmów działania Wszechświata.
Istnienie eteru daje możliwość poszerzenia zasięgu działania fizyki klasycznej o obszary dotychczas zarezerwowane dla Teorii Względności i stworzenie jednej spójnej fizyki. Takie pojęcia jak: ciemna materia, ciemna energia, mechanika kwantowa czy splątania kwantowe, przestaną być pojęciami mistycznymi a zjawiska fizyczne będą łatwo wytłumaczalne – np:

  • powstawanie fal i pól elektromagnetycznych
  • powstawanie fal i pól grawitacyjnych
  • działanie kondensatora elektrycznego
  • powstawanie napięć elektrostatycznych
  • zjawisko indukcji
  • zjawisko splątań kwantowych
  • działanie cząstki Higgsa

Tezy

  •  Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni, występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.
  • Eter jest materialnym nośnikiem oddziaływań we Wszechświecie.
  • Cząstka materii atomowej nie jest falą.
  • Cząstka materii atomowej może być źródłem fali.
  • Cząstki materii kolidują, fale interferują.
  • Prędkość cząstki może przybierać dowolne wartości.
  • Prędkość fali określa nośnik fali.
  • Fala jest energią nośnika fali.
  • Fala elektromagnetyczna jest energią elektromagnetycznego nośnika eteru.
  • Fala grawitacyjna jest energią grawitacyjnego nośnika eteru.
  • Foton jest kwantem fali elektromagnetycznej.
  • Foton nie należy do materii atomowej i nie jest jej cząstką podstawową.
  • Foton należy do materii eteru.

Definicje

  • Przestrzeń
    Przestrzeń pojmowana przez człowieka, w sposób naturalny jest trójwymiarową przestrzenią euklidesową, z czwartym wymiarem czasu (4D).

    • Przestrzeń pusta
      Przestrzeń pusta, to przestrzeń, w której nie występują żadne wielkości fizyczne.
      Przenikalność przestrzeni pustej wynosi: ε= 0
    • Przestrzeń nierelatywna
      Przestrzeń nierelatywna, to przestrzeń, w której znajdujące się tam obiekty, nie posiadają żadnych wzajemnych oddziaływań, a przestrzeń pomiędzy obiektami jest przestrzenią pustą. 
      W przestrzeni nierelatywnej każdy obiekt znajdujący się w niej, stanowi odrębną przestrzeń.
    • Przestrzeń relatywna
      Przestrzeń relatywna, to przestrzeń, w której znajdujące się tam obiekty, posiadają wzajemne oddziaływania.
      Przestrzeń relatywna wypełniona jest co najmniej jednym, materialnym nośnikiem oddziaływań.
      W przestrzeni relatywnej występują mierzalne wielkości fizyczne.
      Przenikalność przestrzeni relatywnej wynosi ε > 0
    • Przestrzeń realna
      Przestrzeń realna, to przestrzeń relatywna z czwartym wymiarem czasu uniwersalnego (4Dr).

  • Wszechświat
    Wszechświat tworzy materialna przestrzeń, w której materialnym nośnikiem oddziaływań jest eter.
    Eter tworzy co najmniej dwie wzajemnie sprzężone przestrzenie:

    • przestrzeń elektromagnetyczną.
    • przestrzeń grawitacyjną.
  • Pole
    Pole jest uporządkowaniem nośnika w przestrzeni.

    •  W przestrzeni eteru występują trzy rodzje pól:
      • elektryczne
      • magnetyczne
      • grawitacyjne
    • Pola elektryczne i grawitacyjne mogą występować jako statyczne i dynamiczne.
    • Pola magnetyczne są efektem dynamiki pól elektrycznych i nie występują jako pola statyczne.
    • Pole jest falą o częstotliwości  f = 0.
  • Przenikalność pola
    Przenikalność pola jest zdolnością rozprzestrzeniania się pola w przestrzeni materialnej.

    • Przenikalność przestrzeni pustej ε = 0
    • Przenikalność przestrzeni relatywnej ε > 0

  • Splątania kwantowe
    Splątania kwantowe są zainicjowanymi i nieseparowalnymi sprzężeniami kwantów materii atomowej, materią eteru.

    • Splątania kwantowe można podzielić na elektromagnetyczne i grawitacyjne.
    • W przypadku splątań, przy których nie występują fale elektromagnetyczne ani grawitacyjne, nie istnieje ograniczenie prędkości przesyłu informacji wielkością  C.
    • Oddziaływania splątań, mogą przenosić się z prędkościami wielokrotnie większymi od C.
    • Splątania kwantowe nie przenoszą masy, energii, ani informacji o lokalizacji sprzężonych kwantów.
    • Splątania kwantowe przenoszą informacje o rodzaju i wzajemnej orientacji sprzężonych obiektów kwantowych.
    • Powstawanie napięć elektrostatycznych jest rezultatem i najprostrzym przykładem powstawania elektromagnetycznych splątań kwantowych.
  •  Oddziaływania
    • Oddziaływania elektromagnetyczne i grawitacyjne przenoszone są w postaci fal i pól z prędkością C.
    • Oddziaływania w przestrzeni relatywnej można podzielić na dwa rodzaje:
      • oddziaływania mocne – elektromagnetyczne
      •  słabe – grawitacyjne.
    • Na poziomie jądra atomowego istnieją oddziaływania:
      • silne –  działające na kwarki
      • słabe – działające na  kwarki i na leptony.
  • Eter
    Eter jest ogólnym pojęciem materii tworzącej przestrzeń relatywną Wszechświata.
    Z eterem związane są pojęcia: pola elektrycznego, pola magnetycznego, pola grawitacyjnego, splątań kwantowych, stałej kosmologicznej,
    ciemnej matrerii i ciemnej energii.
    Eter jest ciemną (transparentną i niewidoczną) materią, wypełniającą całą przestrzeń Wszechświata, łącznie z jego materią atomową i posiada stan skupienia cieczy kwantowej, kwantów na poziomie wielkości Plancka (10-35m), .

    • Eter tworzy „atmosferę” Wszechświata i wyznacza jego granice.
    • Eter przenika materię atomową i materia atomowa przenika eter.
    • Eter jest nośnikiem fal i pól elektromagnetycznych.
    • Eter jest nośnikiem elektromagnetycznego tła (2.725 oK).
    • Eter nie posiada własnej temperatury.
    • Eter jest ciemną (niewidoczną) materią.
    • Eter jest nośnikiem fal i pól grawitacyjnych.
    • Eter jest sprzęgłem splątań kwantowych.
    • Eter jest środowiskiem mechaniki kwantowej.
  • Materia Wszechświata
    Składa się z, co najmniej dwóch rodzai materii wypełniających całą przestrzeń Wszechświata:

    • materii twardej – atomowej
    • materii miękkiej – eteru
  • Przestrzeń Wszechświata
    Przestrzeń Wszechświata stanowią, co najmniej dwie, sprzężone ze sobą przestrzenie:

    • przestrzeń elektromagnetyczna.
    • przestrzeń grawitacyjna.
  • Próżnia
    Próżnia jest przestrzenią eteru wolną od materii atomowej.
  • Czas
    Czas jest wielkością skalarną dodatnią, określoną przez człowieka w celu chronologicznego uporządkowania zdarzeń zachodzących we Wszechświecie.

    • Czas jest nieskoczenie ciągłym.
    • Odmierzanie czasu jest dyskretne.
    • Czas jest obiektywnym, jeżeli odmierzanie czasu nie zależne od  cznników zewnętrznych.
    • Czas jest subiektywnym, jeżeli czynniki zewnętrzne wpływają na odmierzanie czasu.
  • Fale elektromagnetyczne
    Fale elektromagnetyczne, są falami poprzecznymi nośnika elektromagnetycznego eteru, jako efekt modulacji pola (wzbudzenia pola wirującego).

    • Energia kwantowej fali elektromagnetycznej w ciągu 1s wynosi:
       E = h * f  [J] Gdzie:  f – częstotliwość oscylacji
    • Fale elektromagnetyczne występują jako ciągłe, impulsowe lub skwantyfikowane.
    • Fale elektromagnetyczne rozchodzą się w próżni z prędkością C.
    • Grawitacja jako natężenie pola grawitacyjnego w eterze, wpływa na prędoć rozchodzenia się fal elektrmagnetycznych.
  • Fotony

    • Fotony można określić, jako kwantowe elektromagnetyczne pola wirujące, o energii obrotu pola równej stałej Plancka h, niezbędnej do wzbudzenia ich pola.
    • Fotony różnią się momentami pędu a ich energia równa jest wielokrotności stałej Plancka  h =  6,626 069 57(29)·10–34 J
    • Fotony są energią, jaką elektron oddaje materii eteru, podczas jej modulacji w momencie przeskoku z orbity wyższej na niższą.
  • Światło
    • Światło, jest efektem wizualnym bezpośredniego oddziaływania fal elektromagnetycznych świetlnych na receptory oczne.
  • Fale świetlne
    • Fale świetlne, będąc falami elektromagnetycznymi,  podobnie jak inne fale elektromagnetyczne, ze względu na transparentność ich nośnika, nie są widoczne dla oka – z wyjątkiem tych, padających na siatkówkę oka.
  • Grawitacja

    • Grawitacja jest odziaływaniem mas w przestrzeni grawitacyjnej.
    •  Grawitacja może występować tylko przestrzeni grawitacyjnej.
    • Siła grawitacji (natężenie) jest rezultatem interferencji pól grawitacyjnych, tworzonych przez masy obiektów w przestrzeni grawitacyjnej.
    • Nanatężenie  pola grawitacyjnego w przestrzeni grawitacyjnej,  jest odpowiednikiem natężenie pola elektrycznego w przestrzeni elektromagnetycznej.
    • Grawitacja jest oddziaływaniem słabym
      .
  • Fale grawitacyjne
    Fale grawitacyjne to efekt modulacji pola grawitacyjnego, ruchem mas grawitacyjnych.
    Istnienie fal grawitacyjnych jest potwierdzeniem istnienia materialnego eteru.
  • Masa
    Masa materii atomowej jest ładunkiem grawitacji w przestrzeni grawitacyjnej, podobnie jak ładunek elektryczny w przestrzeni elektromagnetycznej.
    Na poziomie jądra atomowego masy mogą tworzyć splątania grawitacyjne.
  • Cząstka Higgsa
    Cząstka Higgs’a, będąca cząstką jądra atomowego o dominującej  w nim masie, tworzy kwantowe splątania grawitacyjne, podobnie jak tworzone są splątania elektromagnetyczne.
    Może być przejściową formą materii pomiędzy materią atomową a materią eteru.

  • Deony i Duony
    Deony i duony to cząstki materii o wielkościach  na poziomie wielkości Plancka, wydedukowane przez polskiego fizyka – Marka Matejeskiego, będące interesującą koncepcją  budowy materii eteru.

 Obiektywny Czas Uniwersalny

Pojęciowego określenia czasu uniwersalnego dokonał Izaak Newton i określił go, jako uniwersalny i wszechobejmujący, płynący w jednostajnym tempie, będący absolutnym i obiektywnie jednakowym w całym Wszechświecie.

Jeżeli dwie sprzężone  wielkości fizyczne są stałe, to trzecia sprzężona z nimi, też jest stała.
Mając dwie z nich można wyznaczyć trzecią np:

Gdzie:  t – czas;  l – droga;  c – prędkość światła .

W przestrzeni Wszechświata, światło rozchodząc się ze stałą prędkością c, pokonuje stałą odległość l,  w stałym czasie t. Czas ten jest czaem uniwersalnym i obiektywnym w całej przestrzeni Wszechświata, z wyjątkiem miejsc ekstremslnych (np czarnych dziur).

  Definicja czasu uniwersalnego tc:

przyjmując długość wzorca –        L = 1 m;
oraz prędkość światła –                  C = 299 792 458 m/s
otrzymujemy –                                 tc = 1/299792458 s = 3,335640952 ns.
przyjmując –                                     3,335640952 ns = 1 nsc

otrzymujemy –  jednostkę jednej sekundy kosmicznej –  1 sc
                                                        1 sc = 3,335640952 s
gdzie s – sekunda,
to czas równy 9 192 631 770 okresom promieniowania odpowiadającego przejściu między dwoma poziomami F = 3 i F = 4 struktury nadsubtelnej stanu podstawowego[2] S1/2 atomu cezu 133Cs (powyższa definicja odnosi się do atomu cezu w spoczynku w temperaturze 0 K)[3] . Definicja ta, obowiązująca od 1967 r., została ustalona przez XIII Generalną Konferencję Miar

Metody odmierzania Obiektywnego o Czasu Uniwersalnego (OCU)

Odmierzanie Obiektywnego Czasu Uniwersalnego może odbywać się conajmniej dwoma metodami:

  • metodą bezpośrednią – mierząc czas t, w jakim  fala elektromagnetyczna, w płaszczyźnie  czasu uniwersalnego (Vxy = 0) ,  pokonuje dystans L z prędkością C.
    tc
  • metodą pośrednią – przy zastosowaniu korekty czasu zegara atomowego przez pomiar wektorów prędkości i grawitacji oraz wyliczenie dylatacji czasu.
  • Pomiaru wektorów prędkości i grawitacji można dokonać metodą optyczną.

Poprawnie działająca metoda pomiaru czasu, będzie potwierdzeniemi istnienia i materialności eteru.

Pomiar prędkości obiektu w eterze

  •  Metoda bezpośrednia ZD

Vv001

Δl = Δ
v-dz
d-zd
Gdzie:

V – prędkość obiektu w eterze.
Δ – odległość, jaką przebywa obiekt, podczas gdy światło przebywa drogę L.
C – prędkość światła w próżni.
F1, F2 – źródła selektywnego i kocherętnego światła.

Pomiar prędkości w eterze metodą Michelsona-Morleya (M-M)

Rys.2
M&M1
v-mm
delta
delta
D – detektor
F – źródło światła
L – długość pomiarowa(11 m)
M – zwierciadło
V – prędkość układu w eterze
Dl1 – odległość, jaką przebywa układ w eterze, podczas gdy światło pokonuje drogę L
Dl2 – odległość, jaką przebywa układ w eterze, podczas gdy światło pokonuje drogę L2
δ – odległość, jaką odmierza układ pomiarowy, podczas gdy światło przebywa drogę L.
– Linia czerwona oznacza wydłużenie fali świetlnej w kierunku ruchu układu przeciwnego do ”wiatru eteru”.
– Linia niebieska oznacza długość fali w kierunku neutralnym.

Przyjmując prędkość liniową Ziemi na równiku v = 463 m/s, otrzymuje się:
δ  = 2,385E-12 * 11m = 2,623 E-11 m
δ  2,623 E-11 m

Taką niezbędną rozdzielczość musiałoby osiągnąć urządzenie Michelsona-Morleya (M-M) do zaobserwowania ruchu obrotowego Ziemi – co nie było możliwe.

Dla metody ZD, przy użyciu tej samej długości pomiarowej jak w M-M11 m
deltad
Δ 1,544 E-6 m

Tab. 1
objekt-ruchu

v   – Prędkość obiektu w eterze.
t   – Czas potrzebny do pokonania L = 1 m z prędkością v.

Tabela 2
tab3pl

 

Tab. 3 – Dylatacja kinetyczna
tab3-dylkinetyczna

Rys.3 – Uniwersum w skali logarytnmicznej
universum1