Written by: Zygmunt Dzięgielewski

„Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni, występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.”

 

WSZECHŚWIAT

Pomiar wektorów prędkości i grawitacji w przestrzeni
Zegar  Czasu Obiektywnego

 

 

 

Motto – Matematyka jest sztuką, fizyka inżynierią.


 

Wprowadzenie

Moje rozumowanie odnośnie przestrzeni, materii i czasu, opiera się na następujących postulatach:

  • Materialności przrestrzeni
    Jeżeli w jakiejkolwiek przestrzeni, występuje jakakolwiek mierzalna wielkość fizyczna, to przestrzeń ta jest przestrzenią materialną.
  • Prpagacji fali
    Nosnik fali określa prędkość propagacji fali

Albert Einstein oparł swoje rozumowanie na dwóch postulatach:

  • Zasadzie względności
    Zasadzie głoszącej, że prawa fizyki są jednakowe we wszystkich układach inercjalnych i są obowiązujące dla wszystkich praw, zarówno mechaniki, jak i elektrodynamiki.
  • Niezmienności prędkości światła
    Prędkość światła w próżni jest taka sama dla wszystkich  obserwatorów, taka sama we wszystkich kierunkach i nie zależy od prędkości źródła światła.

Na podstawie tych postulatów wyciągnięto wniosek, że: „Światło, do rozprzestrzeniania się, nie potrzebuje żadnego ośrodka”. Uznano to za pewnik i eter przestał istnieć – mimo oczywistej sprzeczności z pojęciem istnienia fali.

  • Nie ma fali bez nośnika fali.
  • Nie ma fali czegoś, co nie istnieje.

Postulat niezmienności prędkości światła został oparty na doświadczeniu Michelsona-Morleya, lecz ze względu na zasadę działania oraz konstrukcję układu pomiarowego, mogło ono potwierdzić tylko to, że światło rzeczywiście rozchodzi się jednakowo we wszystkich kierunkach. Nie pozwoliło na wykrycie ruchu tego układu względem ośrodka, ponieważ wszystkie elementy urządzenia pomiarowego, znajdowały się w jednym układzie inercjalnym.

Rozciągając postulat niezmienności prędkości światła na wszystkie rodzaje fal, otrzymujemy postulaty:

  • Prędkość rozchodzenia się fali w jednorodnym nośniku fali, jest taka sama dla wszystkich kierunków i jest niezależna od prędkości źródła fali. 
  • Prędkość fali, w jednorodnym nośniku fali, określa nośnik fali.

Wyeliminowanie Eteru z przestrzeni Wszechświata, z jednej strony, spowodowało negatywne konsekwencje odnośnie zrozumienia budowy materii i zjawisk fizycznych zachodzących we Wszechświecie, ale z drugiej, wpłynęło na zmianę mentalności fizyków i wykreowanie Teorii Względności i również, w późniejszym okresie, spowodowało sceptycyzm Alberta Einsteina i innych wybitnycn fizyków, z tamtego okresu, odnośnie akceptacji fizyki kwantowej.

Po 100 latach istnienia Teorii Względności i rozwoju techniki, nadszedł ten moment, aby naturze przywrócić materialny eter, jako środowisko odziaływań i mechaniki kwantowej oraz  sprzęgacz splątań kwantowych.

Akceptacja istnienia eteru jest niezbędnym czynnikiem w zrozumienia budowy Wszechświata i jgo materii.
Istnienie eteru  rozszerza granice fizyki klasycznej, o obszary zarezerwowane dotychczas dla Teorii Względności oraz daje powstawy do stworzenia jednej spójnej fizyki jako nauki. Takie pojęcia jak: ciemna materia, ciemna energia, mechanika kwantowa, czy splątania kwantowe, przestają być pojęciami mistycznymi.

Istnienie eteru wyjaśnia  wiele zjawisk fizycznych:

  • powstawanie fal i pól elektromagnetycznych
  • powstawanie fal i pól grawitacyjnych
  • działanie kondensatora elektrycznego
  • powstawanie napięć elektrostatycznych
  • zjawisko indukcji
  • zjawisko splątań kwantowych
  • dzialanie cząstki Higgsa

Tezy

  •  Przestrzeń jest przestrzenią materialną, jeżeli występujew niej choćby jedna mierzalna wielkość fizyczna,.
  • Eter jest materialnym nośnikiem oddziaływań we Wszechświecie.
  • Cząstka materii atomowej nie jest falą.
  • Cząstka materii atomowej może być źródłem fali.
  • Cząstki kolidują, fale interferują.
  • Prędkość cząstki może przybierać dowolne wartości.
  • Prędkość fali określa nośnik fali.
  • Fala jest energią nośnika fali.
  • Fala elektromagnetyczna jest energią elektromagnetycznego nośnika eteru.
  • Fala grawitacyjna jest energią grawitacyjnego nośnika eteru.
  • Foton jest kwantem fali elektromagnetycznej.
  • Foton nie należy do materii atomowej i nie jest jej cząstką podstawową.
  • Foton należy do materii eteru.

Definicje

  • Przestrzeń
    W sposób naturalny, przestrzeń pojmowana przez człowieka, jest trójwymiarową przestrzenią euklidesową, z czwartym wymiarem czasu (4D).

    • Przestrzeń pusta
      Przestrzeń, w której nie występują żadne wielkości i pojęcia fizyczne.
      Przenikalność przestrzeni pustej wynosi: ε= 0
    • Przestrzeń nierelatywna
      Przestrzeń, w której znajdujące się tam obiekty, nie posiadają żadnych wzajemnych oddziaływań a przestrzeń pomiędzy obiektami jest przestrzenią pustą. 
      W przestrzeni nierelatywnej każdy obiekt stanowi swoją odrębną przestrzeń.
    • Przestrzeń relatywna
      Przestrzeń, w której znajdujące się tam obiekty posiadają wzajemne oddziaływania.
      Przestrzeń relatywna wypełniona jest, co najmniej jednym, materialnym nośnikiem oddziaływań.
      W przestrzeni relatywnej występują mierzalne wielkości fizyczne.
      Przenikalność przestrzeni relatywnej wynosi ε > 0
    • Przestrzeń realna
      Przestrzeń realna, to przestrzeń relatywna z czwartym wymiarem czasu uniwersalnego (4Dr).

  • Wszechświat
    Wszechświat tworzy materialna przestrzeń, w której materialnym nośnikiem oddziaływań jest eter.
    Przestrzeń we Wszechświecie stanowią co najmniej dwie wzajemnie sprzężone przestrzenie:

    • przestrzeń elektromagnetyczna.
    • przestrzeń grawitacyjna.
  • Pole
    Pole jest uporządkowaniem nośnika w przestrzeni.

    •  W przestrzeni eteru występują trzy rodzje pól:
      • elektryczne
      • magnetyczne
      • grawitacyjne
    • Pola elektryczne i grawitacyjne mogą występować jako statyczne i dynamiczne.
    • Pola magnetyczne są efektem dynamiki pól elektrycznych i nie występują jako pola statyczne.
    • Pole jest falą o częstotliwości  f = 0.
  • Przenikalność pola
    Przenikalność pola jest zdolnością rozprzestrzeniania się pola w przestrzeni materialnej.

    • Przenikalność przestrzeni pustej ε = 0
    • Przenikalność przestrzeni relatywnej ε > 0

  • Splątania kwantowe
    Splątania kwantowe są zainicjowanymi i nieseparowalnymi sprzężeniami kwantów materii atomowej, materią eteru.

    • Splątania kwantowe można podzielić na elektromagnetyczne i grawitacyjne.
    • W przypadku splątań, przy których nie występują fale elektromagnetyczne ani grawitacyjne, nie istnieje ograniczenie prędkości przesyłu informacji wielkością  C.
    • Oddziaływania splątań, mogą przenosić się z prędkościami wielokrotnie przekraczającymi wielkość C.
    • Splątania kwantowe nie przenoszą masy, energii, ani informacji o lokalizacji sprzężonych kwantów.
    • Splątania kwantowe przenoszą informacje o rodzaju i wzajemnej orientacji sprzężonych obiektów kwantowych.
    • Powstawanie napięć elektrostatycznych jest rezultatem powstawania elektromagnetycznych splątań kwantowych.
  •  Oddziaływania
    • Oddziaływania elektromagnetyczne i grawitacyjne przenoszone są w postaci fal i pól z prędkością C.
    • Oddziaływania w przestrzeni relatywnej można podzielić na dwa rodzaje:
      • oddziaływania mocne – elektromagnetyczne
      •  słabe – grawitacyjne.
    • Na poziomie jądra atomowego istnieją oddziaływania:
      • silne –  działające na kwarki
      • słabe – działające na  kwarki i na leptony.
  • Eter
    Eter jest ogólnym pojęciem materii tworzącej przestrzeń relatywną Wszechświata.
    Z eterem związane są pojęcia: pola elektrycznego, pola magnetycznego, pola grawitacyjnego, splątań kwantowych, stałej kosmologicznej,
    ciemnej matrerii i ciemnej energii.Eter jest ciemną (transparentną i niewidoczną) materią, wypełniającą całą przestrzeń Wszechświata – łącznie z jego materią atomową, posiadającą
    stan skupienia rodzaju cieczy kwantowej, kwantów na poziomie wielkości Plancka (10-35m), .

    • Eter tworzy „atmosferę” Wszechświata i wyznacza jego granice.
    • Eter przenika materię atomową i materia atomowa przenika eter.
    • Eter jest nośnikiem fal i pól elektromagnetycznych.
    • Eter jest nośnikiem elektromagnetycznego tła (2.725 oK).
    • Eter nie posiada własnej temperatury.
    • Eter jest ciemną (niewidoczną) materią.
    • Eter jest nośnikiem fal i pól grawitacyjnych.
    • Eter jest sprzęgłem splątań kwantowych.
    • Eter jest środowiskiem mechaniki kwantowej.
  • Materia Wszechświata
    Istnieją, co najmniej dwa rodzaje materii wypełniającej przestrzeń Wszechświata:

    • materia twarda –atomowa
    • materia miękka – eter
  • Przestrzeń Wszechświata
    Przestrzeń we Wszechświecie stanowią, co najmniej dwie sprzężone ze sobą przestrzenie:

    • przestrzeń elektromagnetyczna.
    • przestrzeń grawitacyjna.
  • Próżnia
    Próżnia jest przestrzenią eteru wolną od materii atomowej.
  • Czas
    Czas jest wielkością skalarną dodatnią, określoną przez człowieka, w celu chronologicznego uporządkowania zdarzeń zachodzących we Wszechświecie.

    • Czas jest nieskoczenie ciągłym.
    • Odmierzanie czasu jest dyskretne.
    • Czas jest obiektywnym, jeżeli odmierzanie czasu jest niezależne, ani od prędkośc, ani od grawitacji w eterze.
    • Czas jest subiektywnym, jeżeli zależny zarówno od prędkości  jak i od grawitacji w eterze.
  • Fale elektromagnetyczneFale elektromagnetyczne, są falami poprzecznymi nośnika elektromagnetycznego eteru, jako efekt modulacji pola (wzbudzenia pola wirującego).
    • Energia kwantowej fali elektromagnetycznej w ciągu 1s wynosi:
       E = h * f  [J] Gdzie:  f – częstotliwość oscylacji
    • Fale elektromagnetyczne występują jako ciągłe, impulsowe lub skwantyfikowane.
    • Fale elektromagnetyczne rozchodzą się w próżni z prędkością C.
    • Grawitacja jako natężenie pola grawitacyjnego w eterze, wpływa na prędoć rozchodzenia się fal elektrmagnetycznych.
  • Fotony

    • Fotony można określić, jako kwantowe elektromagnetyczne pola wirujące, o energii obrotu pola równej stałej Plancka h, niezbędnej do wzbudzenia ich pola.
    • Fotony różnią się momentami pędu a ich energia równa jest wielokrotności stałej Plancka  h =  6,626 069 57(29)·10–34 J
    • Fotony są energią, jaką elektron oddaje materii eteru, podczas jej modulacji w momencie przeskoku z orbity wyższej na niższą,
  • Światło
    • Światło, jest efektem wizualnym bezpośredniego oddziaływania fal elektromagnetycznych świetlnych na receptory oczne.
  • Fale świetlne
    • Fale świetlne, będąc falami elektromagnetycznymi,  podobnie jak inne fale elektromagnetyczne, ze względu na transparentność ich nośnika, nie są widoczne dla oka – z wyjątkiem tych padających na siatkówkę oka.
  • Grawitacja
    • Grawitacja jest wzajemnym odziaływaniem mas w przestrzeni grawitacyjnej eteru.
    • Grawitacja jest rezultatem interferencji pól grawitacyjnych, tworzonych przez masy obiektów grawitacyjnych, w przestrzeni grawitacyjnej eteru.
    • Grawitacja jest natężeniem  pola grawitacyjnego w przestrzeni grawitacyjnej , podobnie jak natężenie pola elektrycznego w przestrzeni elektromagnetycznej.
    • Oddziaływanie grawitacyjne może  tylko przestrzeni grawitacyjnej.
      Grawitacja jest oddziaływaniem słabym.
  • Fale grawitacyjne
    Fale grawitacyjne są efektem modulacji eteru ruchem mas grawitacyjnych. Istnienie tych fal jest potwierdzeniem istnienia materialnego eteru.
  • Masa
    Masa materii atomowej jest „ładunkiem” grawitacji w przestrzeni grawitacyjnej, podobnie jak ładunek elektryczny w przestrzeni elektromagnetycznej.
    Na poziomie jądra atomowego, masy mogą tworzyć splątania grawitacyjne.
  • Cząstka Higgsa
    Cząstka Higgs’a, będąc cząstką jądra atomowego, o dominującej  w nim masie, może tworzyć kwantowe splątania grawitacyjne, podobnie jak tworzone są splątania elektromagnetyczne.
    Możliwe, że jest ona przejściową formą materii pomiędzy materią atomową a materią eteru.

  • Deony i Duony
    Deony i duony to cząstki materii o wielkościach  na poziomie wielkości Plancka, wydedukowane przez polskiego fizyka – Marka Matejeskiego, będące interesującą koncepcją odnośnie budowy materii eteru.

 

 Obiektywny Czas Uniwersalny

Lata doświadczeń, jako inżyniera elektronika, zajętego na codzień problemami okiełznania fal i pól elektromagnetycznych, utwierdzały mnie systematycznie w przekonaniu, że istniejematerialny nośnik tych fal – eter, musi istnieć.
Myśl taka tkwitła we mnie już  od lat szkoły średniej.
Samoindukcja i skończona prędkość rozchodzenia się fal elektromagnetycznych, nie dawały mi spokoju. Wyczuwałem, że istnienie apsolutnej prędkości we Wszechświecie i istnienie obiektywnego czasu uniwersalnego.
Wychodziłem z założenia, że jeżeli występują trzy sprzężone ze sobą wielkości fizyczne, jak np prędkość c, drogę l i czas t, to mając dwie z nich, można wyznaczyć trzecią:

Jeżeli dwie sprzężone wielkości są stałe, to trzecia wielkość też jest stała, co bowiązuje to w całym Wszechświecie – z wyjątkiem obszarów ekstremalnych (czarne dziury).
Z tego wynika, że obiektywny i uniwersalny czas istnieje.

Pojęciowego określenia czasu uniwersalnego dokonał Izaak Newton i określił go, jako uniwersalny i wszechobejmujący, płynący w jednostajnym tempie, będący absolutnym i obiektywnie jednakowym w całym Wszechświecie.

przyjmując długość wzorca –        L = 1 m;
oraz prędkość światła –                  C = 299 792 458 m/s
otrzymujemy –                                 tc = 1/299792458 s = 3,335640952 ns.
przyjmując –                                     3,335640952 ns = 1 nsc

otrzymujemy –  jednostkę jednej sekundy kosmicznej –  1 sc
                                                        1 sc = 3,335640952 s
gdzie s – sekunda,
to czas równy 9 192 631 770 okresom promieniowania odpowiadającego przejściu między dwoma poziomami F = 3 i F = 4 struktury nadsubtelnej stanu podstawowego[2] S1/2 atomu cezu 133Cs (powyższa definicja odnosi się do atomu cezu w spoczynku w temperaturze 0 K)[3] . Definicja ta, obowiązująca od 1967 r., została ustalona przez XIII Generalną Konferencję Miar

Metody odmierzania Obiektywnego o Czasu Uniwersalnego (OCU)

Odmierzanie Obiektywnego Czasu Uniwersalnego – sensu stricte, może być dokone conajmniej dwoma metodami:

  • metodą bezpośrednią – mierząc czas t, w jakim  fala elektromagnetyczna, w płaszczyźnie  czasu uniwersalnego (Vxy = 0) ,  pokonuje dystans L z prędkością C.
    tc
  • metodą pośrednią – przy zastosowaniu korekty czasu zegara atomowego przez pomiar wektorów prędkości i grawitacji a następnie wyliczenie związanej z nimi dylatacji czasu.
  • Pomiaru wektorów prędkości i grawitacji dokonać można metodą optyczną.

Funkcjonujące metody pomiaru czasu (OBU), będzie potwierdzeniem istnienia eteru jako materii.

Pomiar prędkości obiektu w eterze

  •  Metoda bezpośrednia ZD

Vv001

Δl = Δ
v-dz
d-zd
Gdzie:

V – prędkość obiektu w eterze.
Δ – odległość, jaką przebywa obiekt, podczas gdy światło przebywa drogę L.
C – prędkość światła w próżni.
F1, F2 – źródła selektywnego i kocherętnego światła.

Pomiar prędkości w eterze metodą Michelsona-Morleya (M-M)

Rys.2
M&M1
v-mm
delta
delta
D – detektor
F – źródło światła
L – długość pomiarowa(11 m)
M – zwierciadło
V – prędkość układu w eterze
Dl1 – odległość, jaką przebywa układ w eterze, podczas gdy światło pokonuje drogę L
Dl2 – odległość, jaką przebywa układ w eterze, podczas gdy światło pokonuje drogę L2
δ – odległość, jaką odmierza układ pomiarowy, podczas gdy światło przebywa drogę L.
– Linia czerwona oznacza wydłużenie fali świetlnej w kierunku ruchu układu przeciwnego do ”wiatru eteru”.
– Linia niebieska oznacza długość fali w kierunku neutralnym.

Przyjmując prędkość liniową Ziemi na równiku v = 463 m/s, otrzymuje się:
δ  = 2,385E-12 * 11m = 2,623 E-11 m
δ  2,623 E-11 m

Taką niezbędną rozdzielczość musiałoby osiągnąć urządzenie Michelsona-Morleya (M-M) do zaobserwowania ruchu obrotowego Ziemi – to nie było niemożliwe.

Dla metody ZD, przy użyciu tej samej długości pomiarowej jak w M-M11 m
deltad
Δ 1,544 E-6 m

Tab. 1
objekt-ruchu

v   – Prędkość obiektu w eterze.
t   – Czas potrzebny do pokonania L = 1 m z prędkością v.

Tabela 2
tab3pl

 

Tab. 3 – Dylatacja kinetyczna
tab3-dylkinetyczna

Rys.3 – Uniwersum w skali logarytnmicznej
universum1